Journey To Blue

Sıradanlık?

Sıradan bir hayat yaşamayı beceremedim ben.

Böyle bir çabam da olmadı açıkçası. Günlük rutinler bile zaman zaman boğdu beni, fazla geldi, daralttı. Tüm bunların arasında insanların bana sıkça verdiği öğüt ise "Hayatı çok ciddiye alma!" oldu:)

Benim genetik kodlarım değil belki, ama sonradan programlanan zihin kodlarım hayatın çok ciddi, yer yer acımasız, tekin olmayan, güven faktörünün unutulması gereken bir yer olduğunu hatırlattı durdu mütemadiyen. Geçmiş yaşadıklarımın tabi ki bunda payı çok fazla. Hepimizin çocuklukluğumuzda gördüğümüz, yaşadığımız; belki de yaşayamadığımız şeyler bizi sonradan vuruyor. Hayata bakışımızda, ilişkileri ele alışımızda, beklentilerimizde, evimizde, istediğimiz arzuladığımız düzende falan hep karşımıza çıkıyor.

Sorunlu, kavga gürültülü bir ailede büyümüş, yeteri kadar sevgi, ilgi görememiş herkes gün geliyor sükünetli, sakin, hiç tartışmasız, ama bol sevgili bir hayat istiyor.

Benim gibi ailesi harika giden bir trendeyken birden bire tünelde kaza yapmış çocuklar ise gelecekteki ailelerinde sonsuz bağlılık, samimiyet, içten ve dürüst paylaşım gibi faktörlerin üzerine gidiyor. Sevgiyi ise istemekten kimse vazgeçemez zaten:)

Hayatı ciddiye alıyorum, çünkü önemsiyorum. Voltaire'in de yüz yıllar önce söylediği üzere fazla bilip, fazla önemseyenler mutsuz olmaya mahkumdurlar:)

Mutsuzluklarımı azaltmak için, ama önemsemeye devam ettiğim için belki biraz fazla kontrol dışı yaşıyorum. Birçoklarına göre. Belki biraz fazla tutkulu yaşıyorum. Ama hayatımı seviyorum. Çok üzüntü, çok mutluluk, çok heyecan, çok kalp ağrısı, çok yalnızlık, çok kalabalık, çok kahkaha, çok gözyaşı, çok yeni, çok eski bir sürü şey oldu yaşamımda bu ana kadar.

Hepsiyle de başa çıkmayı başardım.

Sevgi dolu, aşk dolu, güven, açıklık, samimiyet, paylaşım dolu; "adam gibi" insanların (kadın-erkek) çevremde olacağı bir hayat istiyorum.

Bana dürüst insanlar istiyorum yanıbaşımda. Beni koşulsuz sevmeyi becerebilecek insanlar. Bana sırf ben üzülmeyeyim diye iyilik yaptığını sanan "çok düşünceli" insanlar istemiyorum.

Bana birşey olduğunda, "hiçbir şeyim yokmuş gibi davranan" insanlar da istemiyorum. "Benim adıma konuşan", "beni savunan" insanlara hele ki hiç ihtiyacım yok.

Ben böyleyim.

Ben, kendim, bizzat herşeyi yapabilirim. Ve sanıyorum ki böylesi beni yıpratsa dahi bundan da vazgeçmek istemiyorum. "Onuncu köyün" var olduğunu düşündüğüm kendi dünyamda, benim gibilerle beraber yaşıyorum işte.

Eleştirilmekten korkmuyorum. Kimse sevmez tabi eleştiri almayı, ama bunun nasıl yapıldığıdır önemli olan. Karşınızdakinin yapıcı mı yıkıcı mı olduğudur dikkat edilmesi gereken. İçten mi alaycı mı?

Kendimi geliştirecek herşeye açık oldum. JTB'yi ve hayatımı bu kadar ilgiyle takip etmenizin sebebinin de bu olduğunu düşünüyorum. Yoksa kara kaşım, kara gözüm olmasa gerek. Kaldı ki benimle buradan iletişen insanların 100'ünden 99'u kadın!

Niye mi yazdım bu yazıyı? Yazınca iyi hissediyorum. Paylaşmak istiyorum içimdekileri. Sıradan olmayı beceremeyen bir kadının, samimi itirafları olarak algılansın rica ederim:)

 ~PS:Mobilyalarıma kavuşmaya kaldı 9 gün:)~

 

Kisa Bir Bayram Ozeti

Hacettepe Universitesi Basketbol Takimi bu yil cok iddiali olarak 2. ligde karsilasmalara cikiyor. Cuma aksami Istanbul Buyuksehir Belediyesi'ni de yenerek ligdeki 6. galibiyetlerini aldilar.

Cumartesi gunu de Ankara'nin -ne yazik ki- 1. ligde yer alan tek takimi Turk Telekom, Oyak Renault'u 69-65 yendi.

TV alamadigimdan sebep-henuz- diger karsilasmalari takip edemedim. Ama basketbol hayatina bu anlamda geri donmek guzel yine de:)

Persembe ve Cuma geceleri de disaridaydim. Yeni bir yer acilmis Ankara'da, orada vakit gecirdik; birkac arkadasa daha rastladik. Yalniz Ankara buzz oldugundan sebep ve ben de yine eskisi gibi donmaya basladigimdan sebep sanirim soguk kis gecelerinde ya disari cikmamayi tercih edecegim, ya da yeni yil ile birakmayi ciddi suretle dusundugum su lanet sigarayi icmeyecegim! Zira disarida sigara icilemiyor artik benim tarafimdan.

Cuma aksami Manhattan'da, dogum gunu aksamindan sonra, bayagi dans ettim. Birkac defa onceden dinledigim ama ayilip bayilmadigim Soul Project Grubu niyeyse iyi geldi bu defa. Ertesi sabah dizlerim agriyordu! Artik soguk havalardan mi, yoksa cok tepinmekten mi orasi mechul. Zira benim romatizmam var sanirdim ufakliktan beri. Ne zaman yagmur, kar yagacak olsa, ne zaman hava fena derecede bozacak olsa dizlerim agrirdi cunku.

 

Cumartesi gecesi Tolu'cumdaydik. Acayip guzel bir salatasi var hatunun. Israrim uzerine ondan yapti kocaman bir kase. Yanina Doluca KAV, super bir peynir tabagi ve birkac ufak miktarda meze. Gerci hala yemek yeme konusunda performans gosteremiyorum, ama midem gordukleri karsisinda mutlu oldu herhalde:) Beni hic uzmedi gecenin ilerleyen saatlerinde ve ertesi gun.

Ertesi gun sabah erkenden kalkip, yillardir Ankara'da yasamama ve burnumun dibinde olmasina ragmen bir turlu gitmeyi basaramadigim Beypazari'na gittik. Soguyan ve arada hafiften yagmur atistiran havaya ragmen gezilecek gorulecek yerleri gorduk; tadilacak ne varsa midemizin kapasitesi olcusunde tattik ve alinacak ne varsa pazarindan mutfagimiza aldik:) Tabi anne faktoru sebebiyle benim hayatta aklima gelmeyecek salamura yaprak, tarhana, eriste gibi malzemelerden de bolca sebeplendik. Annem gunlerdir ben yokken dolma sariyor, kofte yapiyor, atabildigi kadar malzemeyi benim icin derin dondurucuya istifliyor:) Gittikten sonra annekusum sanirim derin dondurucudakiler, yani yeni yaprak eklemesiyle, bir 6 ay yetecektir bana:) Canim benim, birtanecik melegim:)

Beypazari'nda Tas Mektep'te kahvalti ve yemek islerini hallettik. Oldukca populer bir mekan oldugunu soyleyebilirim. Her daim 2 kati da full cekiyordu ve gruplarin biri gidip biri geliyordu. Servis olarak da o kalabaliga oranla hic fena degiller. Meshur Beypazari Guveci ve yaprak sarmasini denedik; bayildik! Gercekten.. Yani ben bayginlik gecirdim Ankara'ya dondukten sonra:) Bu ikisinin uzerine yedigimiz 80 katli ev baklavasi ise hic de fena degildi. 80 kat!

Yasayan Muze'de ise sanirim birkac saat gecirdik. Burasi ilk ve tekmis Turkiye'de. Detayli bilgiyi linkten alabilirsiniz. Bize birkac saat gecirten ise icindeki etkinliklere bizzat dahil olmamizdi. Ebru calismasi, hat sanati, masalci ebeden masallar, golge oyunu, kursun dokturme, cocuklarla eski kulturel oyunlarla oyun gibi bircok aktivite vardi icerisinde. Cikarkende karanfilli ve kakuleli turk kahvemizi icip ayrildik muzeden.

Olmazsa olmaz Beypazari Kurusu icinse yerli halktan birine bize onerebilecegi neresidir diye sorduk. Tadim dedi. Bizde iyi dedik ve eve donerken girdik Tadim'a Beypazari Kurusu almaya. Ama ne mumkun! Yanyana bir suru firin var, birtek burasinin icerisinde uzunca bir sira ve tezgahta hic Beypazari Kurusu.. Sansliymisiz ki 10 dk. sonra cikacakmis! Bir amca 2 saattir bizzat firinda kurularin pismesini bekledigini soyledi. Sabahtan beri gelip gelip gidiyor, ama bir turlu kuru almaya yetisemiyormus:) Neyseki biz aldik bir 15 dakika icinde. Hakkaten de inanilmaz taze ve lezzetliydiler.  Gerci eve dondukten 2 saat sonra tadabildim kendisini.

 
 
Evet, yine camasir fotosu:) Ne yapayim, seviyorum kapi onlerinde rengarenk camasirlari ben:) Her gittigim yerde de bulabiliyorum boyle goruntu hala..

Guzel bir yer Beypazari. 1 gun icerisinde her yerini gorebilmeniz mumkun. Insanlari cok sicak, esnafi gul yuzlu:) Devamli ikram var yalniz. Eger sizin de anneniz diabet hastasi ise kontrol edebilme gucunuze gore goturun derim:)

Iste boyle gecti yillardan sonra Ankara'da gecirdigim ilk bayram tatilim. Yakin zamanda seyahatim var yine is icin. Cok olmayi istedigim bir yer var, oraya gidelim diye dua ediyorum. Olunca soylerim:)

Daha cok fotograf paylasmaya calisacagim. Bu defa birkac sevimli cocuk ve bir guzel koylu kiziyla cekim yaptim. Bence guzeller, bakalim siz nasil bulacaksiniz.

Bugun sonuncu gunu olacak bayramin. Keyifle ve saglikla, en onemlisi sevdiklerinizle gecirin. Sevgiler:)
 
 
 

Kutlu Doğum Haftası.. Ve Yine Sınanan Ben..

 

Kasım ayı bizim ofiste bir bayram havasında kutlanıyor. Zira 5 kişilik ofiste Natalie haricinde

herkesin doğum günü Kasım:)

Kemal, 18 Kasım.

Lale 20.

Ben, malum 21 Kasım.

Ve Canan. O'nunda doğum tarihi 24 Kasım:)

Hal böyle olunca "Kutlu Doğum Haftası" şeklinde adlandırıp bir sürü etkinlikle kutluyoruz doğum günlerini.. Kemal için ofiste pasta kesimi gerçekleştirmiştik. Lale'cim için de aynısını yaptık, fakat bir de süpriz yemeğe götürdük kendisini o hep merak ettiği Quick China'ya. Bende özlemiştim süper oldu.

Derken C.tesi günü akşamüstü henüz boş haldeki evimi bastılar hatunlar:) Bütün gün sadece mesaj ve telefonla geçti. Akşam için arayan olmayacak herhalde diye bende eşofman moduna geçmiştim ki.. Bir anda 9 kadın eve doluştular ellerinde hediyelerle:) Harika hissettim, çok mutlu ettiler beni:) Sonra evdeki derli toplu tek yer olan gardropa yöneldiler ve kendi elleriyle seçtikleri kıyafetleri bana oracıkta giydirdiler. Daha sonrada beni 2007 yılındaki doğum günümü de kutladığım Meşrep'e götürdüler. Annemle yaklaşık 22 yıl sonra ilk defa bir doğum günümde birlikteydik, bu da enteresan bir not olarak buraya düşüle!

Bitti sanıyorsanız, ı-ııh yanıldınız:) Salı akşamı Canan'ın doğum günü şerefine Balıkçıköy'deydik uzun aradan sonra yine bir dolu kişi. Öğlen pasta kestiğimizden bahsetmiyorum artık. Hal böyle olunca eski kiloma geri mi dönüyorum dedim, ama halen 54'deyim. Olsun ama, ben mutluyum halimden:)

İlk sınavları hallettim master programında. Şimdi 2 ödev ve 2 final kaldı. Sonra? Sonra yüksek lisansı bitirmiş bir kadın oluyorum Ocak ayının ortalarına doğru. Bakalım hayat bana neler getirecek bu konuya ilişkin.

Bu arada ev boş dedim ya. Eşyalarımı seçtim, ama ne yazık ki teslim tarihi için 11 Aralık'ı uygun gördüler firmadakiler. Hal böyle olunca 3'lü hasır koltuğum ve 4 sandalyemden başka birşey yok salonda şu anda. Gerçi bu hali bile inanılmaz hoş ama. Evrene her gün dua ediyorum, eşyalarımı daha erken bir tarihte teslim ettirsin bana diye:)

Başka bir aksilik ise kiradaki evimle alakalı. Kiracı 1 senelik sözleşmeye rağmen 2. ayında çıkıp gidince ben yine eve kiracı arar buldum kendimi. Evrene ettiğim ikinci dua ise bunun üzerine.

Biliyorum.

Herşey şimdikinden de güzel olacak.

Sınanma aşamasında sakin kalmak, bolca dua etmek ve inanmak lazım.

Bir de dostlarla olmak. Belki arada bir miktar sessizlik. Bir de uğraşacak bir şeyler bulmak, derslerim gibi. Birşey diyeyim mi size, "Berraklaşan görüntüler şimdiden bana kendimi iyi hissettiriyor."